احادیثی در فضیلت حضرت علی علیه السلام

1- قال رسول الله (ص):

اَنَّ اللهَ جَعَلَ لاَخی عَلِیَّاً فضائِلَ
لا تُحصنی کَثرَةً ؛ فَمَن
ذَکَرَ فضیلَةً مِن فَضائِلِه
مُقرّاً بِها غَفَرَاللهُ لَهُ
ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ وَ ما تَأَخَرَ؛
وَ مَن کَتَبَفَضیلَةً مِن فَضائِِلِهِ
لَم تَزَلِ المَلائِکَةُ تَستَغفِرُ لَهُ
مابَقِیَ لِذلِکَ المکُتوبَ رَسمٌ؛
وَ من استَمَعاِلی فَضیلَةٍ
مِن فَضائِلِه غَفَرَاللهُ
ذُنُوبَهُ الّتی اِکتسَبَها
بالاسِتمِاع؛ وَ مَن نَظَر
اِلی کِتاب مِن فَضائِلِه
غَفَرَاللهُ لَهُ ذُنُوبَهُ الّتی
اِکتَسَبَها بِالنَّظَر.

پیامبر گرامی خدا (ص) فرمود :

خداوند برای برادرم علی(ع) فضایلی قرار داده است که از شمارش بیرون است؛ هرکس یکی ازفضایل او را بیان کند و بدان معترف باشد خداوند گناهان گذشته و آینده اش را خواهد بخشید؛ وهرکس فضیلتی از فضایل او را بنویسد، تا وقتی که از آن نوشته اثری باقی است، فرشته ها برایش طلب آمرزش می کنند؛ و هرکس به فضایل علی(ع) گوش سپارد خداوند گناهانی را که به وسیلة گوش مرتکب شده است عفو می کند؛ هرکس به نوشته ای که در فضیلت علی،(ع) ، است نگاه کند گناهانی که به وسیلۀ چشم انجام داده است مورد آمرزش قرار خواهد گرفت.

ینابیع المودة،حافظ قندوزی حنفی،ص121؛ کفایة الطالب، گنجی شافعی، باب 62

2- قال رسول الله(ص):

وَالَّذی نَفسِی بِیَدِهِ، لَو عَمِلَ اَحَدٌ عَمَلَ سَبِعینَ نَبِیّاً لم یَدخُلِ الجَنَّةَ حَتّی یُحِبَّ هذا اخی عَلِیّاً.

پیامبرگرامی خدا (ص) فرمود : سوگند به خداوندی که جان من در دست اوست، اگر کسی عمل هفتاد پیامبر را انجام دهد، هرگز وارد بهشت نخواهد شد مگر اینکه برادرم علی را دوست داشته باشد. بحارالانوار، ج27،ص196

3- قال رسول الله (ص):

ما خَلَق اللهُ خَلقاً الاّ وَجَعَلَ لَهُ سَیِّداً؛ اَنَا سَیِّدُ الأَنبِیاءِ وَ جَبرَئیل سَیِّدُ الملائِکَة وعَلیٍّ سیّدُ الأَوصیاء حُبّی و حُبُّ عَلِیٍّ سَیِّدُ ما تَقَّربَ بِهِ الُمتقربُون.

پیامبرگرامی خدا(ص) فرمود : خداوند هیچ چیزی را نیافرید مگرآنکه برایش سروری قرار داد؛ من سرور پیامبرانم، جبرئیل سرور فرستگان است و علی(ع)سرور جانشینان پیامبران. دوستی من و دوستی علی، سرور چیزهایی است که متقربان به یاری آنها به خدا نزدیک میشوند. بحارالانوار، ج27،ص127

4- قال الامام الصادق(ع) :

وَلایَتِی لِعلِیّ ابن ابیطالبٍ، (ع) اَحَبُّ اَلَیَّ مِن وَلادَتِی مِنهُ لاَنَّ وِلایَتِی فَرضٌ وَ وَلادَتی فَضلٌ

حضرت امام صادق، (ع) فرمود : ولایت علی بن ابی طالب(ع) داشتن من، از فرزند او بودن برایم محبوب تر است. زیرا ولایت و پیروی از علی(ع) بر من واجب است ولی فرزند او بودنم [تنها] امتیاز و فضل شمرده می شود. بحارالانوار ،ج39،ص299.

5- قال رسول الله (ص):

لَو اَنَّ الرِّیاضَ اَقلامٌ وَ البَحرَ مِدادٌ وَ الجِنَّ حُسّابٌ و الاِنسَ کُتّابٌ ما اَحصَوا فضائِل عَلیَّ بنِ اَبیطالب(ع).

پیامبر گرامی خدا (ص) فرمود : اگر همه درختان قلم، همه دریاها مرکّب، همۀ پریان حسابگر و همه انسانها نویسنده شوند، نمی توانند فضایل علی بی ابیطالب(ع) را بشمارند.

بحارالانوار، ج28،ص197.

6- من وصایا امیرالمؤمنین (ع):

لاِولادِهِ الحسن والحسین (علیهما السلام):

اوصیکما بتقوی الله واَن لا تبغیا الدّنیا وَ اِن بغتکما وَ لا تَأسَفا عَلی شَیئٍ مِنها زُوِیَ عَنکُما وَقُولا بِالحَقِّ وَاعمَلا لِلاَجرِ وَ کُونا لِلظّالِمِ خَصماً و لِلمَظلُومِ عَوناً .

دربخشی از وصیت های مولای متقیان علی(ع) به فرزندانش امام حسن و امام حسین(ع) چنین آمده است:شما را به پرهیزکاری سفارش می کنم، درپی دنیا نباشید هرچه دنیا در پی شما باشد، برچیزی که از دستتان رفت افسوس مخورید ، حق را بگویید، برای پاداش [آخرت] عمل کنید و یار ستم دیده و دشمن ستمگر باشید.

امام علی ابن ابیطالب، ص604 و نهج البلاغه، نامه 47.

7- قال رسول الله(ص):

عِنوانُ صَحیفَة المُؤمن حُبُّ عَلِی بن ابیطالبٍ(ع)

پیامبرگرامی خدا (ص) فرمود: سرآغاز نامۀ مؤمن دوستی علی بن ابیطالب(ع) است.

تاریخ بغداد، ج4،ص410 .

8- قال الصادق (ع):

لاخیر فِی الدّنیا الا لِرَجُلَین : رَجُلٌ یزداد فی کلّ یَومٍ اِحساناً و رَجُلٌ یتدارَک ذَنبَه بِالتَّوبَة؛ وَ اَنّی لَهُ بالتَّوبَة؟ و الله لَو سَجَدَ حتّی ینقَطِعَ عُنُقَه ما قبل الله مِنه الا بولایَتَنا اَهلَ البیت.

امام صادق(ع) فرمود: در دنیا جز برای دو تن خوبی نیست: کسی که هرروز بر کردار نیکش بیفزاید و کسی که گناهش را با توبه جبران کند؛ وچگونه می تواند توبه کند؟ به خدا قسم، اگر به اندازه ای سجده کندکه گردنش قطع شود، خدا از اونمی پذیرد مگر به سبب ولایت ما اهل بیت . الامام علی بن ابیطالب، ص7 و وسائل، ج11، ص360

9- قال رسول الله(ص):

وَالذی بَعَثنی بِالحَقِ نبیّاً، لا یَقبَلُ الله مِن عبدٍ حَسَنَة حتّی یَسالَهُ عَن حُبِّ علی بن ابیطالب(ع).

پیامبرگرامی خدا (ص) فرمود:

سوگند به آن که مرا براستی به رسالت برانگیخت، خداوند هیچ حسنه ای را از بنده ای نمیپذیرد تا اینکه دربارۀ دوستی علی بن ابیطالب(ع) از وی بپرسد.

الامام علی بن ابیطالب، ص66 و بحارالانوار، ج39،ص160

سخنی از حُجر

10- قال حجر بن عدی- رضی الله عنه – لقاتله:

اِن کُنتَ اُمِرتَ بِقَتلِ وَلَدی فَقَدِّمهُ. فَقَدِّمهُ فَضَرَبَ عُنُقَهُ. فَقیلَ تَعَجَلتَ الثَکَلَ! فقال: خِفتُ اَن یَری هَولَ السَّیفَ علی عُنُقی فَیَرجِعَ عَن وِلایَةِ علی، (ع) فلا نجتمع فی دار المقامة التی وعدها الله الصابرین.

حُجربن عدی [که از اصحاب با وفای مولا علی(ع) بود همراه پسرشس به جرم دوستی با علی(ع) دستگیر و به اعدام محکوم شد] هنگام اعدام به فردی که مأمور کشتن اش بود، گفت: اگر تو را فرمان داده اند که فرزندم را [نیز] بکشی، نخست او را بکش. مأمور [خواستة حُجر را برآورد و ] فرزندش را به قتل رساند. به حجر گفته شد: برای داغ فرزند دیدن شتاب داشتی؟ پاسخ داد: ترسیدم برق شمشیر را برگردنم ببیند، از ولایت علی(ع) دست بردارد پس در جایگاهی که خدا به صابران وعده داده است با هم همراه نباشیم.

کانون فرهنگی هنری سراج ا..ملک آبادآستانه...